newbahar

Gidenler Dönmediler

Bir kutlunun sesiydi: “Yolculuk var!”
Muhacir erler hazırdı, bekleme yar!
Ana hakkın helal et, dönmemek de var,
Dönüp de belki bir daha, görmemek de var.

Koşar gibi cennete, gittiler hicret yurduna,
Bakmadılar arkaya, uğurlarken ana-baba,
Bir şeb-i ârustu, varınca hizmet diyarına,
Beklenen yiğitti o, görülen kutlu rüyada.

Rüyalar gerçek oldu, yiğit alperenlerle,
Aramızdaydı Mus’ab, Hubeyb ve Huzeyfe...
Dolaşır mıydı artık Sevgili, bu yerlerde?!
Okşar mıydı başları, o tertemiz ellerle?!

Aştılar engelleri, yılmadan usanmadan,
Kalmadılar yollarda, ağyara takılmadan,
Bir yığın kalabalık, Akabe miydi yaşanan?!
O’muydu yoksa yine, ellerimizden tutan!

Bir yığın tatlı insan, gittiler dönmediler,
Mezar taşlarını hep, bayrak gibi diktiler,
Söz verdiler Allaha, hiç hulfetmediler,
Çünkü onlar övülen, “er oğlu er” idiler...

Mehmet Nam

Yorumlar (0)