Ömer Bin Abdülaziz
Torunusun süte su katmayan bir hanımın,,
Damarlarında izi var Ömer’in kanının. Her gün ediyordun mercimek yemeğe talim,
İlminden faydalandı sana gelen her alim. Dünya zevkleri dize getiremedi seni,
Affettin vicdansızca seni zehirleyeni. Hilafetinde oturmuştun kötü bir evde,
Senin bu anlayışın derman olur her derde. Salih amellerinle misal oldun herkese,
Haksızca saçmadın mîrî malı kese kese. Bazen olmazdı giyecek ikinci gömleğin,
Cihan tarihinde kaç tane vardır örneğin? Anlamıştın Nebimiz değil memur-u zekat,
Hidayete engel her şeyi tuta çöpe at. Kalmamıştı zekat alacak fakir kimseler,
Asr-ı Ömer’de diye tarihler kaydederler. Hutbeleri getirdin orijinal haline,
Kapılmadın sen o asrın olumsuz seline. Hadisleri tedvin işi devrinin eseri,
Hayatınla hatırlattın birinci Ömer’i. Ya eşin sıkıntılar tak etmedi canına,
Vefat edince de gömdüler senin yanına. Abbasiler yıktı Emevi kabirlerini,
Çıkarıp çöplüğe attılar kemiklerini. Fakat hiç düşünmediler dokunmayı sana,
Çünkü adaletin yayılmıştı tüm cihana. “Kurtla kuzu beraber gezdi” derler devrinde,
Senin gibisi nadirdir tarihin seyrinde. Yattığın mezar ne kadar mütevazi şu an,
Destanlar yazdın, efsane yaptı seni zaman. “Çağının müceddidi” dedi sana alimler,
Kısa devrinde soluk alamadı zalimler. Bunları nasıl yaptın? Üfle kulağımıza,
Yetti bu zillet canlar geldi dudağımıza. Bugün var senin bu anlayışına ihtiyaç,
Kimi insanlar tokluktan patlıyor, kimi aç. Belki bu olur bize dirilişe vesile,
Senden aldığımız o kudsi anlayış ile... Mustafa Arslan
 |
Satır Arası 
